Michiel Epema, 6 april 2007
Soedan , Nimule

bye bye Soedan!

Jazeker, beste familie, vrienden en lezers van deze site,

met gemengde gevoelens heb ik Soedan weer achter me gelaten en ben ik sinds zaterdag 31 maart weer in Nederland!

Ik kan terugkijken op 5 geweldige maanden in Soedan en Oeganda (90 % van de tijd in Soedan) waarin ik vooral meer heb geleerd van God en mijn relatie met Hem. Ik heb meer geleerd om op Hem te vertrouwen in elke situatie, en Hij is dat vertrouwen meer dan waard geweest!!

Ik zal mijn laatste 2 weken in Soedan hier kort weergeven.

In deze weken kon ik nog 4 keer naar het plaatselijke ziekenhuis gaan. Dit heb ik vanaf december 2 keer per week gedaan, met een onderbreking van anderhalve week in februari toen er een cholera - uitbraak was.
Het ziekenhuis heeft ongeveer 12 zalen: kraamafdeling, kinderafdeling, TBC - afdeling en algemene ziekenzalen.
Ik ben sinds de Bijbelschool in februari weer van start ging weer met studenten op bezoek geweest in het ziekenhuis.

We vertellen de patienten een Bijbelverhaal en vaak ervaringen uit ons eigen leven. We vragen of er mensen zijn die God in hun leven willen aannemen en praten en bidden met de patienten.

Met de patienten op de TBC - afdeling hebben we een bijzonder contact gekregen.
In tegenstelling tot de meeste patienten in het ziekenhuis, blijven de patienten met TBC lang in het ziekenhuis: ongeveer een half jaar ter observatie. Deze groep konden we dus elke week bezoeken en hen een beetje leren kennen. Veel van hen zijn tot geloof in Jezus gekomen en we konden met hen bidden en zingen en naar hun ervaringen luisteren. Zo hadden we steeds een soort korte kerkdienst bij hen.

Sommige van deze patienten zijn erg ziek, dat geldt ook veel veel andere patienten; er zijn gevallen van ondervoeding en vrij veel meningitis (hersenvliesontsteking), vooral bij kinderen.

Ik heb steeds de namen van de patienten opgeschreven en ik blijf zeker voor ze bidden. De studenten blijven het ziekenhuis bezoeken.

Verder stonden de laatste 2 weken in het teken van het afronden van de 2 vakken die ik de studenten van de Bijbelschool gegeven heb na de vakantie (in februari en maart). De studenten hebben deze vakken (1. Apologetiek = uitleggen van het christelijk geloof aan niet - christenen, 2. Het Bijbelboek Handelingen) allemaal goed afgesloten door de examens en individuale en groepsopdrachten ijverig en goed uit te voeren. Erg leuk en goed om te weten dat ze deze vakken zo hebben kunnen afsluiten. Ze hebben mooie presentaties gegeven en waren origineel in uitvoering van de groepsopdrachten.

Ook mocht ik de laatste 2 zondagen preken in het kerkje op het terrein van de Bijbelschool (waar ook mijn huisje stond). Op de eerste zondag heb ik balonnen uit Nederland uitgedeeld, wat een hele toer was, maar ik heb het er levend vanaf gebracht en de kinderen waren erg blij met dit stuk speelgoed!

De laatste interviews met de studenten voor mijn afstudeerproject en de laatse stagegesprekken zorgeden er verder voor dat ik me weer niet heb verveeld deze weken.

Maandag 26 maart hebben de studenten, mensen uit de kerk, de andere leraren van de Bijbelschool, en mijn 3 Nederlandse vrienden Bart, Cindy en Thomas afscheid van mij genoemen in een echte afscheidsceremonie.
Zoiets is voor mij nog niet eerder georganiseerd.

De ceremonie begon om half 4 's middags en de hele dag werd er al wat geheimzinnig gedaan. Ik wist dat er een afscheidsceremonie gepland stond, mar hoe en wat werd mij verder niet meegedeeld.
Om 12 uur kwamen Bart en Cindy en Thomas die voor deze gelegenheid speciaal vanuit hun huis in Loa (35 km. verderop de zandweg) naar Nimule waren gekomen.
Als afscheidskado hadden ze een enorme schaal met de heerlijke pap gemakt die zij elke ochtend eten. Dat kreeg ik dus als lunch!
Voor de ceremonie begon hebben we al met elkar afscheid kunnen nemen en samen gebeden. In deze 5 maanden hebben we veel aan elkaar gehad. Bart en Cindy richten zich op een jarenlang verblijf in Soedan. Zij als dokter in een nieuwe kliniek, hij als voedingsdeskundige die de organisatie waar ik bij stage liep (Sudanese Gospel Mission, SGM) gaat helpen om landbouwprojecten op te zetten.
Thomas is een vriend van hen die voor 8 maanden is meegekomen om hen te helpen op te starten in hun nieuwe huis en met hun werkzamheden.
Met Thomas heb ik 9 weken mijn huisje gedeeld. Bart en Cindy verbleven in het huisje ernaast.
Ze zijn in dezelfde week als ik in Oeganda angekomen en moesten ruim 2 maanden wachten op 'ons terrein' in Nimule voordat de scheepscontainer die vanuit Nederland was uitgevaren, aan kwam rijden bij hun nieuwe huis in Loa.

Toen begon dan de ceremonie, ik mocht aan een tafel gaan zitten in het klaslokaal van de Bijbelschool. Er waren verschillende sprekers, Bart, Cindy en Thomas zongen een Nederlands lied en ook de studenten zongen 2 Soedanese songs.
En toem belde tot mijn grote verbazing ook nog de Soedanese dominee uit Nederland (in zijn gemeente in Houten heb ik 2 jaar geleden stage gelopen en hij is met het idee gekomen dat ik naar Soedan kon gaan) en zijn vrouw en nog iemand uit die gemeente. De mobile telefoon van mijn stagebegeleider werd op de luidsprekerstand gezet zodat ik mee kon genieten.
Erg bijzonder allemaal.
Tot slot mocht ik nog even spreken.
Zo heb ik officieel iedereen kunnen bedanken en afschied van hen kunnen nemen.
Na afloop was er een heerlijke maaltijd
en een urenlange 'fellowship' zingen van gospelliederen met een preek erbij, buiten in een grote kring.

Dinsdagochtend was de tijd dan echt aangebroken voor mij om Soedan te verlaten. Nog een laatse afscheid van de studenten en toen werden mijn tas en koffer op een fiets nar beneden (heuvel af nar het centrum van Nimule) gezeuld. In het centrum dronken we (mijn stagebegeleider, supervisor, Jane die mij eigenlijk 5 maanden in leven heeft gehouden door voor het eten te zorgen, en nog 2 mensen van SGM) nog een fanta
koud uit de koelkast van een winkel, waarna ik op de stoere Gateway bus kon stappen die mijn toeganspoort werd naar Kampala, de Oegandese hoofdstad. De eerste 2 uur had ik nog gezelschap van 2 SGM - medewerkers die in Gulu moesten zijn (de grootste stad in Noord - Oeganda). Vanaf Gulu vervolgde ik mijn weg over asfalt en was Kampala na 4 uur bereikt. Ik keek mijn ogen uit naar de hoge gebouwen, neonverlichting en drukte met auto's en mensen. In Kampala verbleef ik nog 4 dagen in een hotel. De eerste 2 dagen met Thomas (leider van SGM in Oeganda en Soedan die me in oktober ook had opgehaald van het vliegveld). Op woensdag bezochtten we nog een Bijbelschool voor mijn afstudeerproject. Op donderdag moest hij weer naar Noord - Oeganda.
Hij is net teruggekomen van een bezoek aan Nederland waar hij gesproken heeft in kerkdiensten en op scholen. Hij heeft een hele goede tijd gehad ondanks dat het wat koud was, dus we konden mooi ervaringen uitwisselen.
Ook goed om te doen in Kampala was een pizza eten, lunchen in het Bible House (van het Oegandese Bijbelgenootschap, voor omgerekend 1 euro en 10 cent) en een bezoek an het Sheraton Park (bij het gelijknamige luxehotel) waar je een mooi uitzicht had op een deel van de stad en lekker rustig kunt lezen en relaxen.
Dar kon ik terugkijken op de tijd in Soedan, bidden voor de mensen dar en me voorbereiden op het vertrek naar Nederland. Dat vertrek kwam op zaterdagochtend. Na een mooie vlucht van ruim 8 uur kwam ik in Londen aan, waar ik snel kon overstappen naar Amsterdam.
Dar stonden niet mijn koffer en tas (die waren in Londen blijven steken, maar zijn inmiddels thuisbezorgd), mar wel mijn broer en ouders te wachten.
Erg goed om ze weer te zien.

Inmiddels ben ik alweer bijna een week in Zwolle.
De komende 3 maanden staan in het teken van het afronden van mijn studie aan de Bijbelschool in Ede (opdrachten inleveren, stage - en projectverslag inleveren) en het voorbereiden op... Brazilie.
Op 4 juli hoop ik namelijk nar Fortaleza in Brazilie te vertrekken. Deze keer definitief. Ik kan eerst 3 maanden als vrijwilliger aan de slag in het straatkinderenproject van Jeugd met een Opdracht daar, dan volgt een Discipelschap Trainings School, de 5 manden durende opleiding van JmeO, waarna ik voor 4 jaar in 'vaste dienst' wil bij het straatkinderenproject.

Maar ik hou jullie hiervan op de hoogte als deze site overgaat op Brazilie.

Ik hoop veel van jullie weer te spreken deze maanden.
In ieder geval heel hartelijk bedankt voor jullie meeleven, steun en gebed tijdens mijn tijd in Soedan.
Jullie hebben er mede voor gezorgd dat het een geweldige tijd is geweest.

Hartelijke groeten, Michiel Epema

Wil je Michiel in Soedan bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl